Niebywale intensywny postęp cywilizacyjny i techniczny w ostatnim ćwierćwieczu nie ominął elektrotechniki i elektroenergetyki, choć nowe rozwiązania w tej dziedzinie nie są zbyt spektakularne. W zakresie izolacji wysokonapięciowej urządzeń elektroenergetycznych zwracają uwagę zwłaszcza nowe rozwiązania urządzeń ochrony odgromowej oparte na warystorach tlenkowych oraz wprowadzenie do układów izolacji napowietrznej polimerów, a zwłaszcza elastomerów silikonowych. Osiągnięto też znaczny postęp w doskonaleniu tradycyjnych materiałów ceramicznych, zwiększając ich trwałość i niezawodność. Umożliwia to wprowadzanie nowych, zminiaturyzowanych rozwiązań konstrukcyjnych napowietrznej izolacji, odznaczających się bardzo dobrą jakością i niezawodnością, konkurencyjnych ekonomicznie.
We współczesnych programach kształcenia akademickiego zbyt mało miejsca poświęca się szczegółowemu zapoznaniu studentów z zagadnieniami technicznymi z zakresu izolacji napowietrznej. Odbywa się to tylko na wybranych specjalnościach w nielicznych ośrodkach akademickich w kraju, choć liczba inżynierów innych kie
runków, zajmujących się techniką przesyłu energii elektrycznej jest przecież niemała, a dużo większa rzesza fachowców innych specjalności, np. z zakresu inżynierii budowlanej i mechanicznej, górnictwa, ochrony środowiska, elektroniki, telekomunikacji, a nawet architektury, a także specjalistów z dziedziny organizacji i zarządzania odczuwa potrzebę poznania podstawowych zagadnień z zakresu inżynierii przesyłu energii liniami napowietrznymi.
Powstaje więc potrzeba dokształcania oraz uzupełniania wiedzy nabytej na studiach. W przedsiębiorstwach energetyki zawodowej coraz bardziej popularne staje się tzw. kształcenie ustawiczne.
Mając na uwadze te względy, redaktor Napowietrznej izolacji wysokonapięciowej w elektroenergetyce wraz z zespolem specjalistów podjęli się opracowania nowoczesnego podręcznika - przystępnego i łatwego w odbiorze, którego zakres obejmowałby nie tylko same układy izolacyjne, ale również ich projektowanie, dobór i funkcjonowanie.
Podręcznik jest przeznaczony dla studentów kierunku elektroenergetyka, zwłaszcza specjalności inżynieria wysokonapięciowa oraz dla inżynierów zatrudnionych w przedsiębiorstwach energetyki zawodowej. Ze względu na bardzo różne przygotowanie Czytelników poszczególne zagadnienia starano się przedstawić w możliwie prosty sposób, unikając nadmiaru szczegółów, które można znaleźć w bardziej specjalistycznych publikacjach.
W pierwszych rozdziałach podręcznika przedstawiono szczegółowo zagadnienia wytrzymałości elektrycznej powietrza, materiałów stałych i złożonych z nich układów izolacji napowietrznej, a także narażenia izolatorów i mechanizmy wyładowań.
Omówienie zagadnień związanych z budową izolatorów rozpoczęto od przedstawienia rozwoju napowietrznych układów izolacyjnych. Kolejne rozdziały poświęcono metodom projektowania, rozwojowi konstrukcji i technologii izolatorów oraz ich badaniom. Szczególną uwagę zwrócono na badania pełnopniowych izolatorów ceramicznych z wysokoglinowej masy C 130 oraz izolatorów kompozytowych z osłonami z kauczuku silikonowego. Przedstawiono charakterystykę układów izolacyjnych krajowych sieci przesyłowych i rozdzielczych oraz metody eksploatacji. Opisano niekonwencjonalne konstrukcje izolatorów oraz linie napowietrzne SN z przewodami izolowanymi. Dwa ostatnie rozdziały poświęcono zasadom ochrony izolacji napowietrznej od przepięć oraz zagadnieniom normalizacyjnym.
Opracowanie podręcznika jest dzielem grupy specjalistów szczególnie do tego predestynowanych z racji ich wiedzy i doświadczenia zawodowego. Składam im gorące podziękowania za duty i bezinteresowny wkład pracy w przygotowanie materiałów i opracowanie tekstu do druku. Szczególnie gorące podziękowania kieruję do Recenzenta podręcznika za opracowanie bardzo wnikliwej i szczegółowej opinii.

Spis treści: