W elektrochemii, a zwłaszcza w zagadnieniach związanych z przewodzeniem prądu elektrycznego przez roztwory elektrolitów, podstawowe wielkości odnoszono zazwyczaj do jednego gramorównoważnika związku chemicznego lub jonu. Upraszczało to niektóre wzory, choć stwarzało też dodatkowe komplikacje, gdy trzeba było rozważać układy wieloskładnikowe lub elektrolity dysocjujące na więcej niż dwa rodzaje jonów.
W roku 1973 Międzynarodowa Unia Chemii Czystej i Stosowanej (IUPAC) zaleciła zaniechanie stosowania w chemii pojęcia równoważnika chemicznego i gramorównoważnika jako wielkości nieprecyzyjnie zdefiniowanych, a tym samym niejednoznacznych. Dokumenty IUPAC stanowiły podstawę pracy Komisji Terminologicznej Polskiego Towarzystwa Chemicznego, która uporządkowała polskie nazewnictwo w wielu dziedzinach fizykochemii, w tym także elektrochemii. Od roku 1989 obowiązują nowe przepisy, w myśl których terminy odnoszące się do gramorównoważnika zostały zastąpione molowymi. Zbiegło się to w czasie z wprowadzeniem w Polsce, z mocy ustawy, międzynarodowego systemu jednostek SI, co dało asumpt do kolejnych zmian.
Zmiany te pociągają za sobą konieczność przeredagowania podręczników, skryptów i zbiorów zadań, szczególnie z elektrochemii. W nowych podręcznikach terminy przewodnictwo właściwe, przewodnictwo równoważnikowe winny być zastąpione przewodnością elektrolityczną, molową przewodnością elektrolitu lub jonu; kulomby; winny zastąpić używane dotąd jednostki elektrostatyczne ładunku, a dżule - kalorie itp. W związku z tym wiele wzorów przybierze nieco odmienną postać, a stałe fizyczne, inne wartości liczbowe. Zanim to jednak nastąpi, musi upłynąć trochę czasu, potrzebnego do wydrukowania wznowień w postaci uaktualnionej i uzupełnionej.
Tymczasem na wykładach z chemii fizycznej dla studentów różnych wydziałów Politechniki Wrocławskiej zagadnienia te przedstawiane są w nowym ujęciu, zgodnie z zaleceniami IUPAC i P.T.Chem. Wychodząc naprzeciw potrzebom, pozwoliłem sobie w roku 1990, za zgodą i zachętą autorów, opracować fragment skryptu Krzysztofa Pigonia i Zdzisława Ruziewicza pt. Chemia fizyczna (cz. II, rozdz. N - Elektrochemia), tak by spełniał powyższe wymagania. Wydany jako ?Uzupełnienia" miał zastąpić punkty 1-10 rozdz. IV tego skryptu, lub też rozdziały 4.1 i 4.2, (s. 211-245) wydania książkowego podręcznika, w których są opisane problemy dotyczące przewodnictwa elektryrcznego ciał stałych, roztworów elektrolitów oraz stopionych soli. Numerację rozdziałów i wzorów pozostawiłem taką, jaka jest w obszerniejszym wydaniu skryptowy. Nie zmieniałem też zasadniczo ani treści, ani materiału ilustracyjnego. Zastosowałem natomiast konsekwentnie międzynarodowy układ jednostek SI, podając równocześnie w nawiasach wzory oraz wielkości wyrażane w innych jednostkach, spotykane wciąż jeszcze w starszych podręcznikach.
Uzupełnienia te zostały wydane przez Oficynę Wydawniczą PWr. najprostszym sposobem, jako skrypt w nakładzie 1000 egzemplarzy. Sądziłem bowiem, że nowe podręczniki wkrótce się ukażą. Jednakże do dzisiaj nie został wydany żaden podręcznik, w którym konsekwentnie przestrzegano by omawianych konwencji i stosowano nazewnictwo proponowane przez Komisję Terminologiczną P.T.Chem. Kolejne wydanie książki K. Pigonia i Z. Ruziewicza (wyd. N, PWN, Warszawa, 1993) jest tylko przedrukiem wydania poprzedniego. Nowy podręcznik Adolfa Kiszy (A. Kisza, Elektrochemia, Cz. I. Jonika, WNT, Warszawa, 2000) tylko częściowo uwzględnia powyższe konwencje, stosuje przy tym praktyczny układ jednostek oparty na cgs. W wydanym przed dwoma laty (tłumaczonym z języka angielskiego) nowoczesnym i obszernym podręczniku Petera Atkinsa (P.W. Atkins, Chemia fizyczna, PWN, Warszawa, 2001) nie są w ogóle omawiane zjawiska związane z przewodnictwem elektrycznym ciał stałych i stopionych soli, a przewodnictwo roztworów elektrolitów jest potraktowane marginalnie, ponadto nie wszystkie terminy tam użyte są zgodne z obowiązującymi.
Mając to na uwadze, jak również spotykając się z licznymi zapytania ze strony studentów o losy ?Uzupełnień", których nakład został już dość dawno wyczerpany, zdecydowałem się je wznowić. Skrypt ukazuje się w innej szacie graficznej jakkolwiek zawiera te same treści co pierwowzór. Starałem się wszędzie tam, gdzie to jest możliwe niczego nie zmieniać w jego treści, a co najwyżej uzupełnić o nowsze problemy. Uzupełniłem ponadto niektóre tabele i przerysowałem rysunki. W obecnej formie będzie mógł posłużyć jeszcze przez kilka lat.

Spis treści:

DO CZYTELNIKA

IV. ELEKTROCHEMIA
1. Klasyfikacja ciał stałych ze względu na ich przewodnictwo elektryczne
2. Przewodnictwo elektryczne metali
3. Przewodnictwo elektryczne półprzewodników
4. Przewodnictwo elektryczne kryształów jonowych
5. Przewodnictwo elektryczne roztworów elektrolitów
5.1. Wędrówka jonów. Prawo Faradaya
5.2. Przewodność elektrolityczna i przewodność molowa
6. Liczby przenoszenia jonów
7. Zależność przewodnictwa roztworu od stężenia
7.1. Teoria przewodnictwa mocnych elektrolitów
8. Wpływ temperatury, ciśnienia i rodzaju rozpuszczalnika na przewodnictwo roztworów elektrolitów
9. Zastosowanie pomiarów przewodnictwa roztworów elektrolitów
10. Przewodnictwo stopionych soli

Ważniejsze symbole użyte w tekście
Stałe fizyczne stosowane w elektrochemii
Wielkości wycofane i ich symbole