Od początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku odnotowuje się w Polsce znaczący przyrost placówek prowadzących działalność dydaktyczną na poziomie wyższym, jak też liczby studentów. Całkowite zaspokojenie potrzeb kadrowych w poszczególnych obszarach działalności ekonomicznej doprowadziło do radykalnego wzrostu liczby osób z wyższym wykształceniem pozostających bez pracy. W związku z tym pojawiły się liczne agendy monitorujące jakość kształcenia w szkołach wyższych i nadające akredytacje. Mają one dziś zarówno charakter obligatoryjny - określony w polskim prawodawstwie regulującym zakres funkcjonowania szkolnictwa wyższego, jak i dobrowolny. Ukończenie kierunku studiów, który uzyskał wysoką ocenę jakości kształcenia w formie akredytacji, ma zapewnić osobie legitymującej się stosownym certyfikatem dobrą pozycję na coraz uboższym rynku pracy dla absolwentów szkół wyższych. 
Problematyka jakości kształcenia jest jednym z priorytetów w polityce krajów europejskich - sygnatariuszy Karty bolońskiej. Ma ona wymiar krajowy, jak i ponadpaństwowy. Państwa zobowiązały się do powołania agend akredytacyjnych oraz stowarzyszeń promujących idee zawarte w Karcie bolońskiej. Istnieje zatem bogata praktyka w zakresie prowadzenia procedur akredytacyjnych, ale brak jest teoretycznego namysłu nad tą działalnością. Tę lukę zamierza zapełnić choćby częściowo niniejsza praca. 
Autorzy książki podejmują dwa zagadnienia. Pierwsze to próba opisu procesu oceny jakości kształcenia w segmencie szkolnictwa wyższego. Drugie związane jest z modelowym ujęciem doskonalenia procedur zapewnienia wysokiej jakości kształcenia i jego monitorowania. W aneksie zamieszczono kwestionariusz ankiety skierowanej do władz uczelni skupionych w Uniwersyteckiej Komisji Akredytacyjnej i wyniki tego sondażu. 
Dwujęzyczna (polsko-angielska) publikacja dotycząca doskonalenia procedur zapewnienia jakości kształcenia w szkołach wyższych składa się z dwóch części ? teoretycznej i praktycznej. Proponowane podejście teoretyczne wyznacza cel i zakres prowadzenia i udzielania akredytacji, w tym roli instytucji akredytujących w doskonaleniu procesu dydaktycznego. Projekt praktyczny przedstawia wymagania wobec programów nauczania, kwalifikacji nauczycieli akademickich, bazy i wyposażenia techniczno-dydaktycznego oraz organizacji procesu kształcenia. Stanowi to o jakości oferty edukacyjnej danej szkoły wyższej i umożliwia porównywanie jej z innymi jednostkami. Do publikacji dołączono aneks zawierający wzór ankiety, a także omówienie wyników analizy ankiety o zarządzaniu i monitorowaniu systemu zapewnienia jakości kształcenia w uczelniach skupionych w Uniwersyteckiej Komisji Akredytacyjnej. 
 
Spis treści:

Wstęp (Józef Górniewicz) 
 
Józef Górniewicz, System zapewnienia jakości kształcenia i jego monitorowanie. Zagadnienia teoretyczne 
 
Ewa Klimiuk, Irena Kozłowska, System zapewnienia jakości kształcenia w szkole wyższej. Projekt praktyczny 
 
1. Zarządzanie systemem jakości kształcenia w szkole wyższej - struktura organizacyjna i odpowiedzialność kierownictwa 
2. Dokumenty jakości kształcenia 
3. Kształcenie na kierunkach i specjalnościach 
4. Zapewnianie jakości kształcenia na kierunku studiów 
4.1. Odpowiedzialność kierownictwa 
4.2. Dokumentacja systemu jakości 
5. Zarządzanie jakością kształcenia na przykładzie doskonalenia programów studiów 
6. Monitorowanie, ocena i audyty w systemie jakości kształcenia 
7. Akredytacja i certyfikat jakości kształcenia 
8. Procedury akredytacji 
9. Akredytacja a system zapewnienia jakości kształcenia w jednostce dydaktycznej 
 
Załączniki 
Aneks 
Wzór ankiety 
Wyniki analizy ankiety o zarządzaniu i monitorowaniu systemu zapewnienia jakości kształcenia w uczelniach skupionych w Uniwersyteckiej Komisji Akredytacyjnej 
Bibliografia