Każde przyjęte do zakładu dziecko było najpierw rejestrowane, a następnie chrzczone. Podstawę prawną tego typu praktyk stanowił immunitet króla Augusta III z 1746 roku, który przyznawał wychowankom szpitala podrzutków status dzieci legalnych: „na mocy naszej władzy oznajmiamy, że z owych dzieci zdejmujemy wszelką niesławę i pragniemy, aby wszędzie były uważane za prawnie zrodzone i ustanawiamy, by cieszyły się takimi samymi prawami, wolnościami i przywilejami, jakimi w swym położeniu cieszą się dzieci prawowite”. Przywilej królewski nadał dzieciom nieślubnym: prawo do nauki, pracy w rzemiośle i handlu oraz prawo do służby wojskowej i stałego zamieszkania.

Spis treści
WSTĘP
ROZDZIAŁ I. Z tradycji zakonnej dobroczynności
na ziemiach polskich
1.    Aktywizowanie się pierwszych zakonów
w pracy charytatywnej (XII-XV wiek)  
2.    Udział formacji zakonnych w organizowaniu szpitalnictwa w okresie potrydenckim
3.    Zakonna aktywność społeczno-opiekuńcza
w rzeczywistości porozbiorowej
ROZDZIAŁ II. Uwarunkowania funkcji opiekuńczej
zgromadzeń zakonnych w II Rzeczypospolitej
1.    Doktrynalne źródła katolickiej dobroczynności
2.    Filozoficzno-pedagogiczne podstawy
zakonnego posłannictwa na rzecz dzieci
3.    Reperkusje konkordatowe
4.    Społeczne przesłanki pomocy dzieciom
ROZDZIAŁ III. Rola formacji zakonnych w opiece
nad dzieckiem w Polsce międzywojennej
1.    Działalność opiekuńcza sióstr miłosierdzia
2.    Posługa opiekuńczo-wychowawczą wspólnoty Służebniczek Najświętszej Marii Panny
ZAKOŃCZENIE
ŹRÓDŁA I OPRACOWANIA
INDEKS NAZWISK
INDEKS MIEJSCOWOŚCI
INDEKS ZGROMADZEŃ ZAKONNYCH