Języki słowiańskie nie wykazują zasadniczych różnic typologicznych ani pod względem gramatycznym, semantycznym, ani fonetycznym, czy fonologicznym. Wszystkie są językami syntetycznymi, w mniejszym lub większym stopniu fleksyjnymi i wszystkie należą do tak zwanych języków spółgłoskowych. Jednakże ograniczając się tylko do świata słowiańskiego odnajdziemy wyraźne różnice, związane ze  stopniowalnością tych cech. Charakterystyczne są też pewne współzależności między gramatyką a fonetyką, chociaż, jak pokazują sytuacje przejściowe, nie mają one charakteru koniecznego. Mamy tu na myśli banalny fakt: języki o strukturze fonetycznej bardziej konserwatywnej ( z rozbudowaną korelacją fonologiczną i/lub fonetyczną palatalności spółgłoskowej) są również bardziej fleksyjne, podczas gdy języki ligi bałkańskiej i sąsiednie, o ograniczonej fleksji, mają również systemy fonologiczne „mniej spółgłoskowe”.
Polaryzacja fonetyki słowiańskiej ukształtowała się jako efekt działania zarówno czynników wewnątrzrozwojowych, jak i zewnętrznych, które stanowią istotny, jeśli nie główny, bodziec inicjujący zmiany o określonym charakterze. Generalny kierunek rozwoju fonetycznego jest taki sam na całym obszarze słowiańskojęzycznym. Zróżnicowanie o charakterze typologicznym wynika z różnego stopnia zaawansowanie głównych tendencji rozwojowych fonetyki słowiańskiej – decydują o tym przede wszystkim różne konteksty innych języków, z którymi dawniej i obecnie języki słowiańskie wchodzą w kontakt. Wyraźnie orientalny typ fonetyki słowiańskiej, jaki rozwinął się w prasłowiańskim, zapewne pod wpływem jakichś języków ałtajskich (zob. w części „Palatalność”) polegał na tzw. Synharmonizmie sylabicznym: wszystkie segmenty w sylabie były tak samo nacechowane ze względu na opozycję palatalności. To znaczy, że przednimi samogłoskami występowały tylko spółgłoski  miękkie, a przed tylnymi twarde – zapewne były to sylabofonemy typu CB. Miękkie spółgłoski, uogólniając, dalej rozwijały się dwutorowo. Miękkość, pierwotnie kontekstowa, mogła ulec wzmocnieniu, fonologizacji (północ i wschód), lub osłabieniu i zanikowi (południe). Równocześnie rozluźnia się też więź segmentów w ramach sylaby.

Spis treści:

Słowo wstępne
Stanisław Gajda

Wstęp
Stefan Grzybowski, Irena Sawicka

1.      Palatalność
1.1.  Palatalność jako jeden z podstawowych czynników rozwojowych fonetyki słowiańskiej i podstawa typologicznego zróżnicowania – Irena Sawicka
1.2.  Факто, обуславливающие течение фонетического процесса -  изменения C’C’ > CC’ в современном русском языке – Леоиuб Касамкuн
1.3.  Palatalność asymilacyjna w języku polskim – Magdalena Osowicka-Kondratowicz, Agnieszka Serowik
1.4.  Derivational Optimality Theory and Dental Nasal Palatalization In Polish – Jerzy Rubach

2.      Sylaby
2.1.  Zróznicowanie typologiczne słowiańskich modeli sylabicznych – Irena Sawicka
2.2.  Najnowsze zmiany w strukturze sylaby w języku rosyjskim – Tatiana Zinowiewa
2.3.  Uwagi na temat sylaby białoruskiej – Irena Sawicka

3.      Sandhi
3.1.  Upodobnienia pod względem dźwięczności – Irena Sawicka
3.2.  Bałkańskie odstępstwa od słowiańskiego sandhi – Anna Korytowska, Irena Sawicka
3.3.  Aсимiляцiя за yчастю голосу в сучасній українській літературній мові – Любмuла Xoменко

4.      Uwagi na temat ilościowej charakterystyki fonetyki słowiańskiej – Anna Korytowska, Irena Sawicka
4.1.  Charakterystyka ogólna
4.2.  Grupy spółgłoskowe
4.3.  Grupy samogłoskowe

5.      Prozodia
5.1.  Podstawowe fakty z zakresu prozodii wyrazu i frazy – Irena Sawicka
5.2.    Съпоставително изследване на някои интонационни xapaктеистики на славянските езици

6.      Podsumowanie – Stefan Grzybowski, Irena Sawicka

Synopsis

1.      Języki na północ od Karpat
1.1.   Język polski – Irena Sawicka
1.2.  Język łużycki – Edward Wojnar
1.3.  Język Rosyjski – Леоиuб Касамкuн
1.4.  Język ukraiński – Любмuла Xoменко
1.5.  Język białoruski – Anna Miatluk, Irena Sawicka

2.      Języki nie klasyfikujące się jednoznacznie
2.1.  Język bułgarski
2.2.  Język kaszubski – Irena Sawicka

3.      Język na południe od Karpat
3.1.  Jezyk czeski – Zdena Palkova
3.2.  Język słowacki – Jan Sabol
3.3.  Język słoweński – Hotimir Tivadar
3.4.  Język chorwacki – Damir Horga, Ivo Skarić
3.5.  Język serbski – Silwana Punisić, Irena Sawicka
3.6.  Język macedoński – Irena Sawicka

Cytowana literatura
A Comparative Study of Modern Slavica Languages
Die slavischen Sprachen der Gegenwart in vergleichender Sicht
Adresy autorów