Dynamiczny rozwój nauki obejmującej obszar zagadnień związanych z praktyką sportową datuje się od drugiej połowy lat pięćdziesiątych. Zapoczątkował on- trwający do dziś- etap poszukiwań naukowych, dotyczących głównie walki i rywalizacji sportowej. Przyczyną tego zjawiska jest, między innymi, nie notowane wcześniej dążenie do uzyskiwania maksymalnych efektów treningowych i związany z tym wzrost zainteresowań specjalistów wielu gałęzi nauki treningiem sportowym. Są one spójne ze stałym wzrostem wyników sportowych, doskonaleniem urządzeń i sprzętu treningowego, zwiększeniem środków finansowych przeznaczonych na rozwój sportu, udziałem środków masowego przekazu w życiu sportowym oraz nieustającym pomnażaniem wiedzy na temat możliwości wysiłkowych i ruchowych ludzkiego organizmu. Trendy powyższe szczególnie mocno ujawniają się od chwili, gdy uświadomiono sobie, iż o wynikach rywalizacji decydują nie tylko względy ilościowe, ale przede wszystkim jakość pracy treningowej. Powoduje to ewolucyjne zmiany systemów szkolenia we wszystkich dyscyplinach sportu. Chociaż w dalszym ciągu duże znaczenie przypisuje się intuicji trenerskiej, to takie tradycyjne podejście do procesu treningowego- zwłaszcza w grach zespołowych- nie odpowiada już dzisiaj potrzebie zróżnicowanego poznania procesów kształtowania umiejętności ruchowych. Obecnie, trudno wyobrazić sobie by dobry rezultat sportowy był dziełem przypadku. Mówiąc o sporcie wysoko kwalifikowanym należy rozpatrywać go w aspekcie różnorodnych sprzężeń zwrotnych funkcjonujących na wspólnej płaszczyźnie praktyki i szeroko rozumianej nauki o sporcie. Dotyczy to szczególnie dyscyplin, w których wynik uwarunkowany jest wieloma czynnikami przenikającymi się wzajemnie(Naglak 1994). Dyscypliną taką jest bez wątpienia piłka siatkowa, gdyż stawia ona przed zawodnikami następujące wymagania.

• odpowiednie parametry długościowe ciała (wysokość ciała i długość kończyn),
• przygotowanie techniczne (przepisy dopuszczają bardzo krótki- trwający ułamki sekund- kontakt z piłką),
• przygotowanie taktyczne (postępowanie w ataku i w obronie dostosowywane musi być do działań przeciwnika),
• przygotowanie psychiczne (pobudzenie emocjonalne i zwiększona aktywność procesów psychicznych powinny być utrzymywane na optymalnym poziomie przez okres kilku godzin),
• przygotowanie motoryczne (piłkę siatkową zalicza się do grupy sportów siłowo-szybkościowych o interwałowym charakterze wysiłku),
• przystosowanie do pracy w zespole.

Tak złożony kompleks zmiennych- determinujących sukces sportowy- implikuje konieczność opracowania swoistego systemu szkolenia złożonego z szeregu elementów sprzężonych ze sobą informacyjnie (Ważny 1981, Ulatowski (red.) 1992, Sozański 1993). Metody szkolenia sportowego w piłce siatkowej winny być więc inicjowane wieloaspektowymi i wnikliwymi badaniami naukowymi, obejmującymi m. in. zakres zagadnień związanych z naborem, selekcją oraz nauczaniem i doskonaleniem umiejętności ruchowych. Konieczne jest odejście od- stosowanych w przeszłości- przyczynkowych analiz opartych na zależnościach pojedynczych zmiennych, bowiem każdy parametr rozpatrywany z osobna daje niepełny obraz rzeczywistości, a to bardzo często prowadzi do błędnych wniosków. Ich miejsce powinny zająć bardziej trafne, kompleksowe opracowania wyników wykorzystujące wielowymiarowe analizy statystyczne. Niniejsze opracowanie kierujemy zatem, zarówno do przedstawicieli nauki- badaczy takich dziedzin jak antropologia, antropomotoryka, teoria sportu, jak i do praktyków sportu: nauczycieli, instruktorów i trenerów oraz studentów kierunku wychowania fizycznego.